Tadeusz Byliński

Tadeusz Stefan Byliński, oficer i podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, urodził się 13 października 1891 w Radomsku, nazywanym w artykule Noworadomskiem. Uczestniczył w I wojnie światowej, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako rotmistrz 2 pułku ułanów Grochowskich. Za udział w walkach otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. W kolejnych latach służył w 16 pułku ułanów Wielkopolskich, gdzie został zastępcą dowódcy, a następnie dowódcą. W 1932 objął stanowisko Rejonowego Inspektora Koni w Brześciu. W 1934 przeszedł w stan spoczynku.

Podczas niemieckiej okupacji był jednym z organizatorów Armii Krajowej w Wyszkowie i członkiem tamtejszej delegatury Rady Głównej Opiekuńczej. Uczestniczył także w szkoleniu osób, które później wzięły udział w powstaniu warszawskim. Został rozstrzelany przez Niemców 7 lipca 1944 pod Białymbłotem, a następnie pochowany na cmentarzu na Nadgórzu w Wyszkowie. Od 1922 był mężem Romany z Leskich; mieli dwóch synów.

Na podstawie artykułu „Tadeusz Byliński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.