Medard Gburczyk

Medard Benedykt Gburczyk, polski lekkoatleta specjalizujący się w rzucie oszczepem, urodził się 21 marca 1916 roku w Bydgoszczy. Był wychowankiem Klubu Sportowego „Noteć” przy Państwowym Gimnazjum im. Bolesława Krzywoustego w Nakle nad Notecią. W latach 1935-1936 startował w barwach Sokoła Wapno, w 1936 roku AZS Poznań, a w latach 1937-1939 Warszawianki. Po II wojnie światowej reprezentował ZMW Bydgoszcz, a następnie warszawskie kluby Syrenę i Ogniwo. Jego kariera obejmowała więc także związki z Bydgoszczą, gdzie się urodził.

Po wojnie został pierwszym mistrzem Polski w rzucie oszczepem, osiągając wynik 57,67 m. Był też pierwszym polskim powojennym oszczepnikiem, który przekroczył 60 metrów. Sześć razy zdobywał brązowy medal mistrzostw kraju, a w latach 1937-1939 i 1950 siedmiokrotnie wystąpił w meczach międzypaństwowych jako reprezentant Polski. W 1938 roku ustanowił rekord Polski w rzucie oszczepem oburącz wynikiem 112,97 m. Po zakończeniu wojny pracował jako dyrektor przedsiębiorstwa wapiennego w Wapiennie. Zmarł 27 lutego 1956 roku w Warszawie i został pochowany na Starych Powązkach.

Na podstawie artykułu „Medard Gburczyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.